of omdat zelfs NEC nog kan terugkomen van een 2-0 achterstand

Een korte periode waarde er een filmpje rond op een voorheen onbesproken kanaal van de website JouwBuis, waarvan je als rechtgeaarde burger, in de vernauwing van je endeldarm naar je anus, kon voelen dat het filmpje voor eeuwig zou zijn, zelfs als het zogenaamd verwijderd was, want ook dan nog zouden de nullen en enen als hardnekkige spetterpoep in de naden en krochten van je niet voor de eeuwigheid in elkaar geflanste woning terug te vinden zijn.

Het is een feestje. Dat zie je. De mensen lachen, vallen elkaar, ondanks de kostuums waarin ook wijlen David Bowie zijn meest parmantige moves à la Penny de Jager (niet te verwarren met het twijfelachtige hitje Moves like Jagger (van de geknutselde en gekunstelde band Maroon 5), want dat is met dubbel-g, van dubbel-genieten) niet in zou kunnen showen,  om de schouders. Ze dragen de kostuums als een loden last, want dat is de zwaartekracht uiteindelijk.

Het is een feestje en de feestgangers vieren de wrap party, waar ook Kanye West zich nog even liet zien met zijn dochtertje North, omdat hij dacht dat het een rap party was, daar hij de letter ‘w’ over het hoofd had gezien, zoals hij tegenwoordig wel vaker deed, omdat hij rechtsdocumenten doorgaans ondertekende met ‘Kanye Homo Est’ – had-ie van Thierry geleerd, die ook zulke fratsen vertoonde. Het is de wrap party voor de film ‘A new hope’ en daar konden de mensen in het midden van de jaren zeventig wel wat van gebruiken.

Het is een feestje en omdat George Lucas wel een beetje een geinponem was, had hij zijn oude studiegenoot Stanley gevraagd of ze voor de party gebruik mochten maken van de loods waarin hij ooit 2001: a space odyssey had opgenomen. Stanley K. (niet te verwarren met Stanley H. of die van het welbekende mes) vond het allemaal best. Het waren tenslotte de jaren zeventig en veel mensen vonden van alles wel best (zolang je de sleutel nog in het slot van je auto kon steken, was je niet te bezopen om achter het stuur te gaan zitten, dus wat deden de mensen…juist, hun auto niet op slot).

En zo waarde dat filmpje een korte periode rond, dat filmpje uit een ver ver verleden, waarin we Luke en Leia als uit de kluiten gewassen michelin-poppetjes (of de stay-puft marshmellow-poppetjes als je Ghostbusters als referentie wilt gebruiken, omdat na de jaren zeventig natuurlijk de jaren tachtig kwamen) de pogo zien dansen voor een aantal aan een lange dis gezeten juryleden van het nog te verwekken ‘So you think you can dance’ tv-programma.

Nu was wat Luke tegen Leia zei exact dat, maar door zijn kostuum klonk het zinnetje toch meer als een uitroep van Chewbakka, waardoor het nog decennia zou duren voor het briljante concept was uitgewerkt.

Het feestje dat zich leek af te spelen op de maan, werd gefilmd door George, of door Lucas, pin me daar niet op vast, maar het was wel zeker dat het een van de tweelingbroers was, die als runners bij ‘A new hope’ betrokken waren. George, of Lucas dus, had de videotape vervolgens thuis in het verkeerde hoesje gestoken, waarna zijn kinderen er mee aan de haal waren gegaan en dan wordt het natuurlijk een rommeltje, waarop zijn vrouw Mildred, waardoor ik vermoed dat het toch echt George was en niet Lucas, pogingen ondernomen had om de rommel op te ruimen, wat op het oog gelukt was, maar die videoband was dus wel degelijk zoekgeraakt.

Nu was het decennia later, toen ‘So you think you can dance’, de spin-off van Strictly Come Dancing, de spin-off van Come Dancing alweer van de buis gehaald was, OnzeBuis, niet JouwBuis, dat het gebeurde dat Ottoboy-the-one-man-trashband de bewuste videoband van de ‘eeuwige’ vuilvernietiging behoedde, door het ding, dat in een hoesje van een Ghostbusters film zat, op een rommelmarkt in het Oost-Nederlandse achterland, of voorland, afhankelijk van je perspectief, over te nemen van een vrouw die na jaren toch maar overgestapt was op dvds, toen die eigenlijk ook al op hun retour waren. Wat ze dan met het ruilmiddel van Ottoboy-the-one-man-trashband moest, te weten een vinylsingle van zijn band, kon je je afvragen, maar ‘Ah, zun ding hek no wel’, volstond daarbij als antwoord.

En terwijl een vrouw in Oost-Nederland op de klanken van ‘Eat, shit, drink & die’ wild stond te pogoën met haar man en kinderen, had Ottoboy-the-one-man-thrashband het clipje van de wrap party op JouwBuis gezet. Vol afschuw, want de kluwen michelin-poppetjes rollebolden als paddenpoelporno over het scherm. Elders, waar niet, of in ieder geval minder gedanst werd, werd vervolgens schande gesproken van de mate van jolijt. Want, als je niet kunt dansen, kun je altijd nog praten of discussieren over dansen, moesten de mensen gedacht hebben en daarom deden ze dat.

En hoewel het filmpje, op instigatie van de advocate K. Kardashian (het was haar eerste zaak; en niet te verwarren met haar hologram van een vader die ooit Orange Juice S. met succes verdedigd had in een zaak die eigenlijk alleen maar te verliezen was), vrij snel weer van JouwBuis gehaald was, was het kwaad geschied in het eindeloze en oeverloze delen dat de mensen met dat soort dingen deden.

Zo kon het dus gebeuren dat jaren na dato, Benny en Anni-Frid, de kinderen van ouders die ooit nog, uit nostalgie naar de tijd van hun grootouders, de overgrootouders van Benny en Anni-Frid, op Abba gedanst hadden, het filmpje voorbij zagen komen op iets dat je in die tijd eigenlijk geen kanaal meer kon noemen, of internet, of welk ander medium dan ook dat de tand des tijds niet had doorstaan.

En ze konden er werkelijk niets mee. Benny en Anni-Frid waren opgegroeid in de H-straat van de Holleeder-buurt, waarvan iedereen altijd dacht dat die H op Holleeder sloeg, maar de andere straten in de buurt hadden, onder andere, de letters ‘I’ en ‘K’ en die zaten natuurlijk niet in Holleeder. Iets verderop in het Taghi kwartier, waar ze alle witte lijnen op straat hadden vervangen door rode lijnen, zaten zevende generatie nageslachten van mensen die ooit gastarbeiders genoemd werden, besmuikt te gniffelen bij de verwarde blikken van Benny en Anni-Frid.

Ongewenst, ongewild en ongevraagd kregen Benny en Anni-Frid, zoals dat gaan zou, alle doorgeluste en doorgelinkte filmpjes te zien die in de verste verten van doen hadden met dat filmpje van de wrap party van ‘A new hope’. Om Ghostbusters hadden ze moeten lachen, maar dat was omdat ze in eerste instantie niet hadden begrepen dat het fictie was, en dat de stamppot van Amerikaanse presidenten uit het begin van de 21e eeuw, die als Stay-Puft Marshmellow Man (niet de band, want die kwam later pas) verenigd, langs de al dan niet platgebombardeerde wolkenkrabbers van de New Yorkse skyline trok, een hersenspinsel was van een schrijver, die zij, niet in woord, maar in beeld, op hun netvliezen geprojecteerd hadden gekregen…ongewenst, ongewild en ongevraagd. Vervolgens waren ze bij de eerste aflevering van Come Dancing beland, die in 1949 door de BBC werd uitgezonden en vandaar was het nog maar een paar jaar terug naar een oorlog, die nog lang zou nasudderen in de koppies van velen.

En omdat het ook in de tijd van Benny en Anni-Frid op 5 mei nog bevrijdingsdag zou zijn (“Nee, Harrie, noe hâ-je je mûil!”, riep iemand vanuit de coulissen naar de heer Jekkers, die alweer een eerste aanzetje had gedaan naar zijn stoplapzinnetje ‘wat is nou die vrijheid?’, maar daar zat anno de toekomst éch niemand meer op te wachten), werd er een zondvloed aan oorlogsverhalen opengetrokken (als dat letterlijk al mogelijk was, maar het was een tijd van beelden, dus dat scheelde), waarin het de twee telgen opviel hoe dingen in die ‘verschrikkelijke’ tijd toch gewoon door waren gegaan. Daar konden ze met hun ingeblikte breintjes niet bij. Nu waren ze opgegroeid in een tijd waarin de scheidslijn tussen fictie en realiteit met waterverf op de woeste baren van binnenzeeën  geschilderd was, een periode die volgens velen die de pandemie nog hadden meegemaakt, was ingeluid in de paar decennia die eraan vooraf gegaan waren, waardoor het hen niet direct deerde, maar hun bionische breintjes begonnen desondanks terstond te knarsen en te kraken.

En daar moesten ze in het Taghi kwartier dus om gniffelen. Tja, Schadenfreude is een apart soort humor.

Aan het einde van de dag hingen Benny en Anni-Frid uitgeput van alle beelden die tot hen gekomen waren, in hun slaapzakken aan het plafond. Ze zouden nu niets liever willen dan slapen, maar in een ooghoek zagen ze beiden nog een lampje knipperen, nou ja, lampje was eigenlijk ook een archaïsch begrip geworden, maar ze waren te lam om daar nu nog over te peinzen. Eén filmpje nog.

En terwijl de halve wereld, samen met Benny en Anni-Frid anticipeerde op iets dat je een zomergastenfilm zou kunnen noemen, namelijk A New Hope van George Lucas, kreeg iedereen een live opname van Murderer van de band Low om de oren geslingerd.

one more thing before I go

glitch – besneeuwde vlakte

one more thing I’ll ask you lord

zeitgeist the movie – glitch

you may need a murderer

glitch – lucky people center

someone to do your dirty work

Don’t act so innocent, I’ve seen you pound your fist into the earth, and I’ve read your books (nou niet de mijne, die las gelukkig bijna niemand). It seems that you could use another fool, well, I’m cruel, and I look right through

maar er was geen open vacature

You must have more important things to do